Een klein vuurtje houdt de Ootmarsumse paastraditie in leven

OOTMARSUM – Geen paashout en geen vlöggelen deze Pasen in Ootmarsum. Maar toch brandde er zondagavond een paasvuur in het stadje dat bekend staat om zijn oude paastradities. Een heel kleintje en bovendien in besloten kring. 

Alphons Weierink 12 apr. 2020

De poaskeerls stelden hiermee het gebruiksrecht van de Paasweide veilig. Ooit is er door de eigenaar op schrift gesteld dat de poaskeerls elk jaar daar een vuur moeten laten branden, anders vervalt het recht daartoe. En dus kwamen de poaskeerls op de avond van eerste paasdag, ondanks dat alle paasactiviteiten in Ootmarsum vanwege het coronavirus waren afgelast, toch even in functie. Op de Paasweide was een klein hoopje brandhout opgetast en de poaskeerls trokken hun regenjas aan en zetten hun hoed op. Want wat moest, dat moest.

In alle stilte voltrok zich de aloude traditie van het branden van het paasvuur. Er werd niet gezongen, alleen de vogels deden dat. De poaskeerls rondom het vuur, op gepaste afstand van elkaar, met op grote afstand een aantal buurtbewoners en andere belangstellenden die erop hadden gespeculeerd wat komen ging. Normaal steekt de jongste poaskeerl het paasvuur aan maar omdat die er dit jaar niet was, deed de oudste het: Jürgen kleine Schaars. Dat kostte weinig moeite. Terwijl de dag overging in de avond was het hoopje paashout gauw opgebrand.

Bijzonder vuur

De poaskeerls waren tevreden. Zij hadden aan hun verplichting voldaan. Dus kan de Poaskaamp volgend jaar weer worden gebruikt voor het paasvuur. ,,En dat wordt een bijzonder vuur”, verwacht poaskeerl Jürgen kleine Schaars. Het was een hele bijzondere eerste paasdag voor hem en de overige poaskeerls. ,,Je hoeft niets. Niet vroeg op te staan, geen rondgang en geen vlöggelen. Ik heb vandaag verscheidene keren op de klok gekeken, maar dat was niet nodig. Er was immers niets. Ik hoop echt dat we volgend jaar de schade kunnen inhalen. Dat geldt niet allen voor ons maar voor iedereen die zich bij de paastradities betrokken voelt.”

Als het vuurtje is opgebrand, lopen de poaskeerls weer weg. Nog steeds op gepaste afstand van elkaar. Thuis gaan de regenjas en de hoed weer in de kast. In de hoop dat ze volgend jaar wel weer volop gebruikt kunnen worden.

1945

Het is overigens niet de eerste keer dat er geen paasvuur was in Ootmarsum. In 1945 werd het ook afgelast omdat de bevrijding aanstaande was en de poaskeerls geen enkele risico wilden lopen met het oog op de terugtrekkende Duitsers. Ook toen werd een klein vuurtje aangestoken op de Paaskamp om het gebruiksrecht van de weide niet te verliezen. Hetzelfde gebeurde in 2001. Toen was er geen paasvuur vanwege de MKZ-crisis. En ook toen werd er op eerste paasdag ’s avonds een klein vuurtje ontstoken zoals vanavond.

Bron: Tubantia & Facebook